reisbijbel.nl

Antigua is een unieke stad. Gelegen in een dal tussen drie vulkanen en oorspronkelijk gesticht als de hoofdstad van de Spaanse koloniën in Midden Amerika met een kathedraal, kerken en lage huizen op grote percelen in vierkante blokken. Na een reeks verwoestende aardbevingen werd de hoofdstad in 1776 verplaatst naar Guatemala stad. Regering, ambtenaren, geestelijken en iedereen die daarvan afhankelijk was verdwenen, de stad half verwoest achterlatend.

Als je in Brazilië bent en omgeven wordt door überhippe bikini`s wil je als vrouw toch een beetje meedoen met de laatste trends.
Toen ik mijn vakanties nog ieder jaar doorbracht in Portugal ondekte ik al dat de hipste bikini`s uit Brazilië kwamen, en dat is nog steeds zo. Brazilianen zijn bikinitrendsetters, al passen wij de modelletjes wel iets aan aan de Europese zedelijkheidsnormen. Bij ons bedekken de broekjes net iets meer dan alleen de schaamlippen en bovenstukjes worden verkocht in grotere maten dan peqinha peqinha (XS).

We zijn in Patagonië!! Patagonië is vooral veel niets. Angstaanjagende leegtes. Het zuidelijkste gedeelte van Zuid-Amerika bestaat uit duizenden kilometers niets. Zoveel is nu wel duidelijk. We hebben het plan opgevat om naar Peninsula Valdes te gaan. Penninsula Valdes in een pukkel die uitsteekt in de Atlantische Oceaan.

Na enkele heerlijke weken met vriend W en vele tijdelijke reisgenoten in het onbeschrijvelijk mooie Laos te hebben vertoeft tikte het klokje plotsklaps hard door...(de tijd bleek helaas niet echt stil te staan, al wekte de omgeving, de bevolking en de andere reizigers deze suggestie wel degelijk) en moesten we op gaan schieten met het vetrek uit Laos om zo de duur van ons visum niet te overschrijden en om niet zonder dollars en Laotiaanse Kip te komen zitten.

Apocalyptisch, dat woord beschrijft misschien het best mijn eerste indruk van het centrum van Havanna. Verkruimelende huizenrijen, met weinig niet dichtgetimmerde of met luiken afgesloten ramen baden in een door stof weerkaatst diffuus zonlicht, dat bijna nergens de straat bereikt. Er zijn geen borden of andere uitingen van reclame, geen etalages en er klinkt geen muziek. Vervuild wit en bruintinten overheersen. Stadsgroen ontbreekt. De opvallend dunbevolkte straten en stoepen zijn ruw, vuil en vol gaten.

Ik had, na ongeveer mijn hele leven Fidel als staatshoofd van Cuba te hebben gekend, verwacht dat dat er volgens goede communistische traditie een duidelijk aanwezige, al dan niet door de staat afgedwongen, persoonsverering voor de grote leider zou zijn. Maar hoewel de muren nog van de revolutie spreken valt zijn relatief bescheiden aanwezigheid op.

Toen het toestel, waarin ik een raamplaats had bemachtigd, mij jaren geleden voor het eerst in Hong Kong bracht vloog het aan over een wijk met armoedig ogende flatgebouwen. Vierkant kaal beton in vale vervuilingsinten. Voor de ramen ijzeren aanhangsels, die wasgoed of een aanzienlijke verzameling potplanten herbergden. Het hoogteverschil leek slechts enkele tientallen meters te bedragen. Vervolgens zakte het toestel nog een stukje, maakte een scherpe draai naar rechts en vloog zo rakelings langs de gevels dat je de indruk had bij aankomst al op de hoogte te kunnen raken van wat er bij Chinezen zoal op het menu staat.